Gisteren zijn we naar Elba geweest. Na een lange tocht over de weg, die niet zo lang had hoeven te zijn (Joost heeft nog steeds wat problemen met de Italiaanse bewegwijzering en ik keek net even op de kaart en miste een bordje), kwamen we aan in Piombino. Vanaf deze stad vaart de veerpont naar Portoferraio en dit duurt zo’n 50 minuten. We hadden de keuze uit drie maatschappijen en hebben uiteraard de duurste genomen (dat gebeurt ons vaak hier in Italie, maar ja het is vakantie). We zaten op de boot met de naam Moby Love, met allemaal hartjes, Fleur weer helemaal happy.
Niels vond de reis zeer spannend en ik ook, want ik kreeg de bibbers van het idee, dat onze avontuurlijke man over de reling van de boot ging hangen. Niels zat dus vastgeplugd en kon alleen zijn mond verroeren ;-).
Aangekomen op Elba, hebben wij een bus genomen naar het huis van Napoleon. In dit huis heeft hij een jaar gewoond tijdens zijn ballingsschap. Na een jaar kon hij ontsnappen richting Parijs, hoe etc. moeten we nog eens uitzoeken, want mijn Italiaans is niet zo best en het engels hier ook niet zo. Geen idee waarom die man toen weg is gegaan, want hij had toch een mooi uitzicht!!!

In drie kwartier het huis bezocht en toen weer snel met de bus terug om de hoofdstad van Elba te bekijken. Het historische centrum gemist en de stad was errug warrum pfffff. Nadat wij de smerigste wc bezocht hadden en ook een tegenvallende prosecco gedronken hadden (de kinderen hadden gelukkig wel een lekkere flush) zijn we via wat winkeltjes weer naar de boot gegaan en naar de camping terug. Al met al zijn we van 9.00 tot 19.00 weggeweest en de kinderen hebben dan ook de terugreis in de auto slapend doorgebracht.

En dan… de laatste dag, sniffffffff. We willen niet meer terug, alleen Niels wel.
Vandaag hebben we de voortent opgeruimd en alle zooi daarom heen. De kinderen hebben het nog steeds naar hun zin en spelen de hele dag met onze buur tweeling. Nu gaan we snel eten, douchen en dan dansen (Fleur). Morgen willen we om 7.30 vertrekken en overnachten in Zwitserland, op de camping van de heenreis.
Tot zover… onze reis naar Italië, Toscane, 2010.

Vandaag zijn we maar weer eens naar het strand geweest. Zoals eerder aangegeven is het strand niet nummer één in Toscane. Tuurlijk is het lekker en was het vandaag heerlijk uit te houden vanwege het windje. Fleur en ik liggen inmiddels in de olie te bakken. Fleur wint en dat ben ik niet gewend. Vannacht ga ik dan ook aan de slag met de bleek en hou haar avonden op tot één uur zodat ze bleek ziet van vermoeidheid.

Het strand wordt bezocht door veel Italianen, Nederlanders en de verkopers. Aangezien we al afgezet zijn met twee strandlakens, kopen we verder geen Wikey’s, Koetsjies en Dolsie Kabana’s. Het schijnt zelfs dat je als toerist er voor kan opgepakt worden en een slordige boete van EUR 4.500,= kan ontvangen. Dat overtreft het budget.

Vandaag hebben we het strand van Vada (white Beach) eindelijk gezien, zag er best leuk uit, maar de industrie op de achtergrond minder. Het lijkt voor geen meter op IJmuiden, de industrie ligt hier praktisch op het strand.

Na het strand zijn de kinderen wezen uit eten met de kids club, wij dus ook zonder kinderen, lekker ontspannen, alhoewel het tafeltje net zo scheef stond als de caravan en je dus moest uitkijken dat de drank (rose’tje) niet van de tafel afrolde.

Morgen naar Elba, ons laatste uitstapje. Dat wordt een boottochtje van een uur. F en N hebben er erg veel zin in, wij ook… Ben inmiddels zo ontspannen als een pannenkoek.

Verder nog wat dingetjes:

-Fleur en Niels hebben twee vriendinnen: een tweeling van bijna 7 jaar, zij staan naast ons en Niels mist hierdoor het verlies van vriendje Laslo van de eerste 1 ½ week. Ook Aalsmeerders Roos en Thijs raken op de achtergrond.
-We hebben toch maar besloten nog even te wachten voor het boeken van het nieuwe jaar, Wat willen we gaan doen?
-Ik mopper niet meer, en de kinderen moeten dus volledig opnieuw worden opgevoed na de vakantie.
-Niels heeft al zijn centjes uitgegeven aan een nieuwe auto, deze kan echter de caravan niet trekken, dus zij n we nog blij met ons Tucsonnetje.
-Joost heeft eindelijk zijn baard afgeschoren, hij lijkt ineens twintig jaar jonger en dus geen 70 ;-).
-Ik nu ga slapen, heb het wel gehad, arieverdetjie (vrij vertaald)
-Het doosje Rennies aan zijn einde begint te komen.

Dit verhaal berust gedeeltelijk op ware feiten.

Het was vandaag weer erg warm en we hadden besloten om op de camping te blijven, lekker bij het zwembad, gewoon even niks doen. In de vroege ochtend uren van deze dag heb ik Niels nog even wat zwemles gegeven, want hij moet natuurlijk na de vakantie zijn A-diploma halen. Het ging niet helemaal zoals het moet, dus we besloten het ook nog even in de middag op te pakken. Althans hij had wel baantjes gezwommen toen het reanimatie team besloot om een soort waterballet te gaan doen in het zwembad. Fout voor Niels, die zich moest verdedigen tegen de opkomende golven. Een kansloze missie.
Als echte Italianen trokken wij ons terug tussen 13:00 uur en 15:00 uur uit de zon en besloten om na 15:00 uur terug te komen bij het zwembad om nog een aantal baantjes te zwemmen. Rond de klok van 15:30 uur was het weer zover. Gewapend met een aantal stoelen en wat tijdschriften togen wij naar het zwembad. Niels vond het geweldig om even met bandjes te zwemmen in het zwembad. Maar daar kwam verandering in toen Saskia, Brenda en Fleur besloten om vader en moedertje te gaan spelen nadat ze op gedroogd waren. Niels mocht niet zonder bandjes het zwembad in en dat wilde hij wel graag. Wij bleven nee zeggen tegen Niels en hebben hem ook uitgelegd waarom het niet kan. Hij kon het niet vatten en werd kwaaier en kwaaier. Waarop hij uiteindelijk besloot om terug te keren naar de caravan. Wij riepen hem nog na dat het een goed plan was en dat hij het maar moest uitzoeken. Er was geen land meer met hem te bezeilen.
Na een uur of twee besloten wij ook terug te keren naar de caravan. Het was genoeg geweest, we hadden genoeg zon gehad en het bier riep. De stoelen werden opgeklapt en de handdoeken opgevouwen. Vervolgens volgden wij onze weg naar de caravan. Daar aangekomen kregen wij de schrik van onze leven. Niels lag op de vloer van de caravan. Mijn god…!! Wat is dit..!!!
Moeten we het alarm nummer bellen? Of moeten we iets anders ondernemen? Is hij van het bed gesprongen en is het verkeerd afgelopen? We besloten het alarmnummer te bellen en een niet Engels sprekende Italiaan kregen wij aan de lijn. Na wat handgebaren, die de man niet kon zien, is het ons gelukt om duidelijk te maken met wat voor een probleem wij zaten. De plaatselijk politie was snel ter plaatse. Ze hebben hier een aanrij tijd van ongeveer een half uur. Afzetlint werd geplaatst. Plaats delict bordjes werden neergezet. De technische recherche nam een aantal foto’s als bewijs materiaal. De mannen waren een aantal uren bezig, totdat Fleur met een opmerking kwam en riep: Volgens mij slaapt hij want ik lig ook wel eens naast mijn bed. Waarop de plaatselijke politie besloot hem eens aan te stoten en jawel hij lag gewoon te slapen. Een vakantie kan een vermoeide bezigheid zijn….

Gisteren zijn we naar Populonia geweest. Dat is een dorpje aan de Golf van Baratti. Van oorsprong is dit een Etruskische plaats en ze vinden daar nog steeds van alles en nog wat (ouwe zooi dus). De tocht was uiteindelijk weer langer dan verwacht, maar het was wel erg mooi.
We hebben het oude dorpje en kasteel bekeken en hebben de opgravingen maar achterwege gelaten. Het strand was aantrekkelijker. We zouden in eerste instantie een baaitje opzoeken, maar deze waren voor de kinderen moeilijk te bezwemmen, dus zijn we een stukje richting St. Vinzenzo gereden en hebben voor het eerst op een rustig strand gelegen.
Het was een fijn kiezelstrand en dat was ook wel prettig, alleen liep de kust stijl af en was de stroming sterk, dus we zijn maar even in zee geweest. Alleen Niels vond het, al dobberend op zijn bandjes, erg leuk. Door de vrij harde wind, was het wel te doen en was het niet al te heet.

Vandaag zijn we naar Siena geweest. Het was een lange rit en we hebben nog een motorongeluk gezien. Het asfalt is hier namelijk erg slecht en glad. Zeker bij regen (gelukkig nog niet gehad), is het spekglad.
Na bijna twee uur rijden (slechts 90 km), kwamen we aan en moesten op zoek naar een parkeerplek. Niet te vinden en uiteindelijk de auto langs de weg geparkeerd, vlak tegen een rotswand. De vraag van Joost, hoeveel de wegsleepkosten bedragen in Italië, viel niet in goede aard. Gelukkig zijn de kinderen wel wat gewend en weten op zo’n moment dat de monden dicht dienen te blijven.
Al puffend hebben wij een stuk langs een hele drukke weg gelopen en kwamen toen bij een terrasje, waar wij alle vier een cola’tje hebben gescoord. De stad lag echter nog wel wat hoger, maar gelukkig hebben ze daar iets voor uitgevonden… De roltrap!!!
Siena is een hele mooie oude stad met een aantal belangrijke plekken: De Duomo, wat een gigantische, niet afgemaakte, kerk is en De Campo, dat is een groot plein met allemaal belangrijke gebouwen en daar wordt jaarlijks de Palio gehouden wordt. Dat is een paardenrace, waar maar één ding geldt… winnen.

Verder hebben wij nog vele mooie gebouwen gezien en werd het weer tijd om de auto te vinden (als deze niet weggesleept was). Gelukkig niet gebeurd.

Tja en toen weer terug, door de bergen, achter vrachtauto’s en campers die niet harder gaan dan 40 km pu. Wat heeft Toscane veel bergen zeg! Nooit verwacht.
We hebben inmiddels wel een beetje besloten, dat Toscane niet in één vakantie is te bekijken en dat wij waarschijnlijk volgend jaar weer terug gaan. Alleen zijn de mooie plekken (deze zijn bijna 2 keer zo groot als waar we nu staan), nu al besproken en zelfs de plek van ons is moeilijk te krijgen. Morgen gaan we eens met een lijstje langs alle plaatsen en proberen vast te boeken. We weten alleen niet of we vrij kunnen krijgen.
Toscane is geweldig!!! Wel ver rijden en het strand is matig, maar er is zoveel te zien. De camping is betaalbaar en schoon.

Momenteel zitten wij te wachten of er echt onweer komt. Het dreigt al de hele dag en de flitsen zijn in de omgeving te zien. Hier is het echter kurk en kurk droog en onderweg durf ik niet eens een peukkie op te steken ivm brandgevaar. Deze vakantie is dus ook nog eens gezond. Nu gaan we lekker aan een fles rode wijn, die wij aan de overkant hebben gekocht en daar ook is gemaakt. Wel wat duurder, maar wel heel leuk. Oh, chips, de kinderen moeten nog onder de douche en die zijn nu tekeningen aan het verkopen met de buurkinderen…