Vakantie Frankijk Millau 2009

Vandaag hebben wij onze grootste avontuur beleefd We zijn gaan kanoën op de rivier de Tarn. We moesten eerst 35 km rijden naar de Gorges. Daar aangekomen kregen we alle spullen mee (zwemvesten, peddels en een grote waterdichte ton voor de spullen). Om 11 uur vertrok de bus richting het vertrekpunt, zo’n 10 kilometer hogerop. We hadden een 4 persoons kano gehuurd. Kinderen in het midden, Joost achterin en ik voorin. Het water kabbelde lekker en het was niet supereng. De rivier schijnt erg laag te staan dit jaar.

Joost en ik hebben wederom iets van elkaar geleerd. We kunnen niet alleen samen niet behangen, ook het kanoën geeft een reden tot echtscheiding. We draaide wat rondjes (achteraf bleek Fleur de schuldige te zijn, want zij peddelde vrolijk mee, maar Niels niet) en alle stroompjes gingen wij achterwaarts ipv voorwaarts. Maar het heeft toch iets speciaals. De Gorges waren fantastisch, schitterend mooi en doordat wij achterwaarts vaarden was het uitzicht geweldig. We hebben 4 uur gepeddeld en kwamen met wat gevoelige armen aan bij de bar, alwaar een heerlijk koud biertje voor ons klaar stond (de kids wilden een ijsje, onbegrijpelijk). Vervolgens zijn we snel naar de super gereden om nog wat boodschappen in te slaan. We zouden nl vanavond nogmaals met de buren gaan bbq’en. Zij gaan morgen naar huis en Fleur is in dikke tranen, want haar grote vriendin Wendy gaat weg. Gelukkig hebben we haar kunnen troosten met het feit dat er ook nog hyves en een telefoon bestaat. Ze is erg gehecht aan haar vakantievriendin. Niels wil wel weer naar huis, want mist speelgoed, katten en bed.

Voor ons begint het einde ook te komen. Morgen gaan we langzaam pakken en donderdag willen we om 8.00 gaan vertrekken. Dit is dan ook ons laatste berichtje. We hebben geen WiFi meer…Snik, snik

Vandaag was het weer wel even een beetje anders als dat we gewend zijn. Slechts (bibberdebibber) 20 graden in de plus. Dus hopperdepop de auto in en toch nog iets bekijken. Het leverde wel wat gemopper op van het jongere front, maar met wat geslijm, snoep en de DS, zijn we op pad gegaan. Bestemming: Roquefort.

In Roquefort zijn verschillende caves, waar de al bekende kaas gemaakt wordt. Kaas die buiten deze plaats geproduceerd wordt, mag niet zo heten. We zijn de grootste en bekenste gaan bekijken, Sociëte. Rondleiding en show waren erg indrukwekkend, ondanks de franse uitleg met 140 km per uur (gelukkig hadden wij een nederlandse vertaling). De kazen liggen met duizenden in grotten en worden voorzien van verse lucht door fleurines, dit zijn een soort van spleten in de wanden. Helaas mochten we geen foto's maken.

We hebben de middag afgesloten met een bezoek aan een 4 sterren restaurant.

Het is nu 20.30 en Niels ligt sinds 18.00 op bed. Hij is volledig ingestort. Het late naar bed gaan en toch weer vroege opstaan en alle buitenlucht is hem een beetje teveel geworden. Hij heeft een bleek koppie en mist zijn speelgoed thuis. We hebben hem maar niet meer laten eten en hebben hem laten doorslapen.

Het kanoen is geregeld. We gaan dinsdag en met zijn vieren in één kano. De rivier schijnt vrij rustig te zijn en alle kinderen boven de 1 meter mogen mee. Hopelijk is Niels niet gekrompen, voor de vakantie was hij 1.06 m.

Vandaag was de dag om de Gorges du Tarn te gaan bedwingen. Het is een mooie tocht volgens de folders. Om 10 uur in de ochtend begon het avontuur. Het was eerst 30 KM rijden voordat de echte rit begon. In Millau doken we op een rondtonde links af op zoek naar de gorges, hij stond niet op de borden maar we namen de goede weg en we reden gelijk de bergen in. Het was de berg van de overkant van de camping. De berg van het parapenten. De opstaplaats hebben we over geslagen omdat we die al hadden gezien.

Eindelijk was het dan zover, de tocht naar de gorges stond op het punt van beginnen. Voor het eerste uitzichtspunt moesten we betalen, iets van 60 cent p.p., Niels mocht gratis, maar het was de moeite waard. Bij dat punt zagen we ook een foto met het gezicht van christus, dat over de weg hing. Wat wij ook deden, het gezicht hebben we nooit gevonden. Maar onze zoektocht leverde wel een paar mooie uitzichtspunten op. Helaas hebben we de gorges niet helemaal afgereden, dit omdat de kinderen het een beetje zat waren en het 32 graden was. Na een ijsje op een terras ergens in een mooi dorpje, besloten wij om maar weer terug te gaan naar huis. We hebben TomTom de vrije hand gegeven voor de terugweg naar de camping en die stuurde ons nog even over een gevaarlijke route van 2 KM, maar wat was die mooi...

Terug op de camping kwamen wij erachter dat Aeolus (god van de wind) flink huis had gehouden. Gelukkig viel het wel mee. Twee stoelen waren ingeklapt door de buren en de hoes van de BBQ werd ook weer gevonden. Maar Aeolus hield vol en gaf met Thor of Donar (allebei god van de donder) nog een spektakel weg, daarbij kwam ook veel regen vrij en het gevolg was een stromende rivier voor onze caravan waarbij een aantal tenten en caravans blank zijn komen te zijn. Onze voortent heeft ook wat water toegelaten Daar zullen wij morgen verslag over doen.

Even een update.... de schade aan sommige tenten is een ramp. Bij de hoek van ons veldje, is een tak door de voortent gekomen. Bij het andere straatje staan echt tenten onder het water. Iedereen loopt wat heen en weer en de schade word opgenomen. Ook wordt er op dit moment vuurwerk afgestoken wat net even wat harder klapt dan het vuurwerk in Nederland. De kinderen slapen gelukkig overal door heen.

Morgen zullen de foto's geplaatst gaan worden en natuurlijk van de kleine ramp die hier voltrokken is. Gelukkig zijn er geen mensen gewond en blijft het bij materiele schade.

Zo nu even een verhaal van mijn kant. Het is er gisteren niet van gekomen om iets te schrijven, dit om de simpele reden dat we tot half 2 in de nacht met de buren hebben zitten drinken *BLURP*.... sorry, is nog het bier van gisteren.

Goed wat hebben wij gisteren gedaan? Zoals al aangekondigd moesten we parapenten, althans de kinderen. Als je een bepaalde leeftijd bereikt in het leven moet je bepaalde dingen gewoon niet meer doen. Dit omdat het lichaam het niet meer aan kan. Dus! de kinderen moesten het alleen doen in de lucht. We hebben een folder gehaald en nadat we zaggen dat de kosten 55 EURO waren besloten we het luchtruim te kiezen. Het parapenten gebeurd door middel van een sprong van een berg met een piloot aan een parachute. Je kan het vergelijken met een twinsprong onder het parachute springen.

We moesten zelf met de auto naar de springplaats op de berg, daar werden we dan opgevangen door een soort gastheer die ons dan verder de weg wees. De weg naar boven was alles behalve leuk. Via een zeer smalle weg, en we waren er voor gewaarschuwd, gingen we naar boven. Men had wel beneden verteld dat er alleen stijgend verkeer was op die weg, dus je kwam geen tegenliggers tegen, je ging via de andere kant van de berg weer naar beneden, dus dat was wel prettig, alleen moest je over goede stuurmans kunsten beschikken, want het was de ene naar de ander haarspeld bocht die elkaar opvolgden. Met het zweet op ons voorhoofd en klamme handen kwamen wij boven. We hadden het gehaald, een zucht van verlichting klonk door de auto. Zelfs de kinderen die 5 kwartier in een uur kwekken hebben die rit niks gezegd.

Een aardig fransman die ook nog eens engels sprak ving ons op. Wij vertelde hem dat alleen de kinderen wilden springen en dat wij gewoon weer met de auto naar beneden wilden. Dat was geen probleem. Fleur en Niels werden meegenomen en kregen uitleg over het parapenten. Ze moesten ook een helm dragen, maar je kent ze, na veel drammen hoefden ze geen helm op met de vlucht. Eindelijk was het dan zover, de sprong... Fleur en Niels werden in de touwen gehesen en klaar gemaakt voor de sprong. Na een flinke aanloop werd dan uiteindelijk het luchtruim gekozen..... en of de kinderen het leuk vonden? de foto's spreken voor zich.

Fleur ligt (eindelijk) in bed, dus hier is Daan weer:

Vandaag zijn we naar de grot met de naam Abime de Bramabiau geweest. De kinderen stapten al mopperend de auto in, want de rit zou 51 minuten gaan duren. Na ca. 1 uur en 15 minuten rijden (Tommetje houdt namelijk geen rekening met smalle weggetjes door de bergen en met Joost die bijna halverwege erachter kwam dat er geen batterijen in de camera zaten) kwamen wij aan. We moesten eerst een kilometer lopend afdalen (Fleur vroeg zich af of dit een soort avondvierdaagse was) en toen wachten op de gids. De rondleiding vond elke 20 minuten plaats en uiteraard moesten wij nog 25 minuten wachten. Maarrrrr, het was het wachten waard. De grot was erg mooi. Het was maar 10 graden binnen en daar waren we, op Joost na, op gekleed. Joost was uiteraard zijn broekspijpen vergeten mee te nemen.

De rondleiding duurde ongeveer een uur en de gids sprak alleen frans. We hadden een nederlandse vertaling meegekregen. We hebben veel tieten en nieten gezien en ook broccoli. Verder zouden er ook afdrukken zijn van poten van een dino, maar die hingen aan het plafond. We vragen ons nog steeds af of dit te maken had met Lionel Richie's Dancing on the celing.

Het frappante was dat er geen woord engels werd gesproken, maar dat er aan het eind wel een bordje met de tekst: don't forget the guide hing. Tjaaaa, als echte hollanders zijn we die maar vergeten.
Kortom, een leuke dag gehad ennnnnn ook de brug gezien. Het was wat omrijden, maar Fleur en Niels waren in slaap gevallen, dus dat scheelt.

Vanavond nog even naar de Tarn geweest en wat stenen gevonden. De kids gingen on 22.30 slapen, want ze hebben contact gemaakt met de buren en konden geen afscheid nemen (ahhhh, nog 10 minuutjes). Paps en mams duiken nu ook het bed in en hopen op een rustige nacht. Vorige nacht was er namelijk windkracht 9. Niet dat wij er iets van gemerkt hebben, maar de buren vertelden ons dit.
Doeiiiii.